لينگافن

در دهه شصت پيشرفته ترين روش خودآموز زبان، كتاب و نوارهای لينگافن بود. لينگافن طيف وسيعی از زبانها را در بر می گرفت ولی پرطرفدارترين آنها انگليسی ، آلمانی و فرانسه بود. رمز موفقيت در لينگافون گوش دادن مستمر به نوارهای آن بود و بهترين حالت اين بود كه در طول روز، در زمانهای مرده مثل رفت وآمد يا پياده روی به آن گوش می داديد. اما دو مشكل بزرگ وجود داشت، اول اينكه باتری شارژی ناياب بود و باتريهای معمولی هم دوام چندانی در واكمنهای آن دوره نداشت ( هرچند كه در زمان جنگ همان باتريهای معمولی با دفترچه بسيج توزيع می شد) و دوم گشت كميته انقلاب اسلامی . اصولاً از نظر برادران گشت همراه داشتن واكمن نشانه ابتذال بود و تصور بر اين بود كه واكمن فقط جهت شنيدن موسيقی حرام استفاده می شود و اگر هم توضيح می دادی كه باواكمن هم می شود سرود های انقلابی و نوارهای مذهبی گوش داد، كسی توجه نمی كرد. آوردن واكمن به مدرسه حكم كفر ابليس داشت و اغلب كار به تعهد و آمدن والدين به مدرسه كشيده می شد. خلاصه لينگافن در ملاء عام مشكلاتی داشت. يك روز يكی از دوستان آمد يكی از نوارهای من را ببرد كپی كند. پرسيدم نوارت چی شده ؟ گفت هفته پيش در يكی از ايست بازرسی های جاده تهران - اصفهان به جرم داشتن واكمن از اتوبوس پياده ام كردند و گفتند چی گوش ميدی ؟ من هم گفتم نوار لينگافن . مامور بازرسی فكر كرد لينگافن اسم يك گروه موسيقی خارجی است و در واكمن را باز كرد، نوار را درآورد، انداخت زمين و با پوتين خردش كرد! تازه می خواست واكمن را هم توقيف كنه! بله در دهه شصت پيشرفته ترين روش خودآموز زبان، كتاب و نوارهای لينگافن بود.

کادیلاک دهه شصت