حماسه ننه خضيرو
نمايش حماسه ننه خضيرو از رويدادهای پر سروصدای اول دهه شصت بود. اين نمايش كه گفته می شد از يك داستان واقعی الهام گرفته شده بود به ماجرای زنی از روستاهای سوسنگرد در ابتدای جنگ می پرداخت. نيروهای عراقی به هنگام اشغال روستای ننه خضيرو به دختر و عروس او تجاوز می كنند و ننه خضيرو در ظاهر تسليم و به عراقيها نزديك می شود و در نهايت برای آنها نان سمی تهيه می كند. در پايان نمايش او برای جلب اعتماد عراقيها خود ابتدا نان می خورد و بدنبالش عراقيها هم مشغول خوردن می شوند و بدين ترتيب ننه خضيرو انتقام دختر و عروسش را می گيرد.اين نمايش پس از چهل شب اجرای موفقيت آميز، ضبط تلويزيونی شد واز شبكه اول و دوم سيما پخش گرديد. بازتاب پخش اين نمايش هم مثبت كه باعث تهيج جو عمومی بر عليه دشمن و ادامه جنگ شد و هم منفی كه نگاه مردم به جنگزدگان را تغيير داد. بازيگران اين نمايش تانيا جوهری، اليزا جوهری، ترانه صادقیان، گوهر خيرانديش، جمشيد اسماعيل خانی،سهراب سلیمی، حمید مظفری و فرشید ابراهیمیان بودند.
ننه خضيرو مرد و كسی هم غرامت از متجاوزان نگرفت تا در آينده چه پيش آيد.
محمد تقی جعفری از فيلسوفان و مولوی شناسان خبره
بود كه در دهه شصت در اوج پختگی قرار داشت. بخت با علامه جعفری يار بود كه زمانی به
نقطه اوجش رسيد كه محيط برای ابراز عقايدش بسيار باز و مناسب بود. البته منظورم از
مناسب، نسبت به روزگار امروز است وگرنه خشكه مذهبی ها به كسی رحم نمی كردند. (
يادم نرفته پس از تفسير عرفانی سوره حمد توسط امام خمينی چه انتقادات و اعتراضاتی ابراز
شد تا آخر جلوی پخش تلوزيونی آن گرفتند). در هر صورت علامه جعفری كلام شيرين و
ساده ای داشت و به همين خاطر مفاهيم سخت و پيچيده را به زبان عاميانه بيان می كرد.
سخنرانی های او در تلوزيون دهه شصت، از بهترين برنامه ها بود و طرفداران بسياری داشت.
خاطره خاصی كه از علامه جعفری دارم به يكی از نمايشگاههای بين المللی تهران بر می گردد.
سالی در نمايشگاه بين المللی در غرفه ژاپن مشغول ديدن دستگاه های جديد بودم كه علامه جعفری وارد غرفه شد. نكته اول اين
بود كه ژاپنی ها به خوبی او را می شناختند و با احترام برخورد می كردند. نكته دوم
هم دقت علامه جعفری به توضيحات فنی و سعی بر فهم كامل آن بود. مثلا وقتی دستگاه
فكس ( كه آن موقع تكنولوژی جديد روز بود) را برايش شرح می دادند اصرار داشت تا
بداند اطلاعات تصويری چگونه روی خط تلفن جا به جا می شود و آنوقت ژاپنی ها مجبور
شدند به هنگام ارسال فكس صدای خط تلفن را روی اسپيكر بگذارند تا ايشان موضوع را
درك كند. خلاصه بگويم علامه جعفری گوهر گرانبهايی بود در عصر جاهليت دهه شصت. يادش
به خير.
سلام دوستان