بعد از پيروزى انقلاب ورزش ايران سر و سامان درست و حسابي نداشت. مصطفي داوودى از سال پنجاه ونه تا شصت ودو عهده دار رياست سازمان تربيت بدنى جمهورى اسلامى ايران بود. مصطفى داوودى يا به قول شهيد رجايى ، حاج مصطفى هيچگونه تجربه يا سابقه مديريتى در ورزش نداشت و بواسطه سوابق مبارزاتى با رژيم ستم شاهى به رياست سازمان تربيت بدنى رسيد. او پاكسازى در تربيت بدنى را از كاركنان آن آغاز كرد بطوريكه سازمان تربيت بدنى از مكتبى هاى زير ديپلم انباشته شد. براى پاكسازى ورزشكاران هم طرح معروف بيست و هفت ساله ها را ارايه داد. بر اساس اين طرح ورزشكاران زير بيست وهفت سال حق شركت در تيمهاى ملى را نداشتند و بدين ترتيب ورزشكاران زيادى كه براى بازيهاى آسيايى تهران تربيت شده بودند عملا از دايره تيمهاى ملى حذف شدند. او طرح سى و هفت ساله ها را هم براى مربيان ارايه كرد كه چندان جدى گرفته نشد. بيشترين اثر طرح ۲۷ ساله ها در تيم ملى فوتبال ديده شد، جايى كه ناصر حجازى، على پروين ، حميد عليدوستى و چندين چند بازيكن ملى از ادامه حضور در تيم ملى محروم شدند. هيچكس طرح ۲۷ساله ها را رسما ملغي نكرد اما پس از مدتي در سكوت كامل كنار گذاشته شد. البته حاج مصطفي تا كنون از آن طرح به نظر من ابلهانه دفاع مي كند و استدلال  هم دارد كه ورزشكاران اهل شرب خمر و مسئله دار را از محيط مقدس ورزش دور كرده است . بگذريم ،حاج مصطفي و طرحها معروفش رفتند و روسياهي به زغال ماند.