در دهه شصت درس خواندن بزرگترين سرگرمى مجاز نوجوانان و جوانان بود. در اين ميان موضوعات جالب و غريبى هم ديده مى شد كه يكى از آنها زبان اسپرانتو بود. اسپرانتو زبانى بود كه از قبل از انقلاب در ايران معرفى شده بود ولى مثل زبانهاى متداول ديگر براى مردم شناخته شده نبود. در دهه شصت و بعد از انقلاب مختصر آشنايى با آن توسط دانشجويانى كه از خارج برمى گشتند يا مسافران آن ور آب براى ما بوجود مى آمد و احيانا كتاب يا جزوه خودآموزى دست به دست مى گشت. استاد و كلاس درست و درمانى ديده نمى شد و يا من از آن سالها سراغ ندارم. دوستى داشتم كه ميان انگليسى خواندن، اسپرانتو هم مى خواند كه او هم جدى نگرفت و ول كرد. بعدها در دهه هفتاد و هشتاد انجمن رسمى اسپرانتو ايران تشكيل و كانون هاى متعدد اسپرانتو در ايران افتتاح شد.

آن زمان مى گفتند اسپرانتو دانهاى دنيا جمعيتى راه انداخته اند كه به هنگام مسافرت آنان به كشورهاى يكديگر هزينه هاى سفر را پوشش مى دهند كه آخرش هم نفهميدم صحت داشت يا نه.